تبلیغات
جرعه نور

جرعه نور
 
قالب وبلاگ
نویسندگان
نظر سنجی
وبلاگ از نظر شما چگونه است؟






رفتار اجتماعی، بیانگر شخصیت افراد است. هر كسی چنان رفتار می كند كه شخصیت او اقتضا می كند. از این رو، گفته اند «از كوزه هر آن برون تراود كه در اوست». انسان های نامتعادل، رفتارهای نامتعادلی را از خود بروز می دهند، و انسان های متعادل، در همه چیز از جمله رفتارهایشان، اعتدال را نشان می دهند.
بنابراین، كنش ها و واكنش های رفتاری انسان، بازتابی از منش و شخصیت هر فردی است. بسیاری از مردم در گفتار و سخن، مدعی فضایلی هستند كه در هنگام عمل برخلاف آن را نشان می دهند. پس برای این كه درباره شخصیت اشخاص، قضاوت و داوری درستی داشته باشیم، می بایست به رفتارهایشان توجه كنیم نه به گفتارها و سخنانشان. ما به عنوان شیعیان مكتب اهل بیت عصمت و طهارت(ع) مدعی آنیم كه سبك زندگی مان همان سبك زندگی اهل بیت(ع) در درجات و سطحی پایین تر است؛ زیرا تلاش داریم تا پا جای پای آنان بگذاریم و خود را در همه چیز از تن تا جان، همانند ایشان نماییم. پرسش این مطلب این است كه ما تا چه اندازه توانسته ایم، الگوهای رفتاری خویش را در زندگی و سبك آن از امامان معصوم(ع) برگیریم و با شناخت از زندگی آنان، خود را بر آن الگوهای كامل وقف دهیم و با هدایت ایشان گام برداشته و از آنان پیروی نماییم؟ به سخن دیگر، تا چه اندازه رفتارهای ما بازتاب شخصیت شیعه بودن ماست؟
نویسنده در این مطلب، با ارایه برخی از دیدگاه های امام رضا(ع) بر آن است تا روابط میان شیعیان را تبیین كرده و الگوی رفتاری میان آنان را براساس آموزه های رضوی توصیه نماید. با هم این مطلب را از نظر می گذرانیم.

تشیع، سبك زندگی
اسلام، تنها آیین و دین تبیین گر نوع روابط انسان با خدا نیست، بلكه از چنان دامنه ای برخوردار است كه همه ابعاد زندگی انسان در دنیا و آخرت را دربرمی گیرد. از این رو آموزه های آن از هر نظر تمام و كامل است. هیچ چیزی را نمی توان تصور كرد كه اسلام درباره آن نظر و حكم و فرمانی نداشته باشد.
هر كسی می كوشد تا برای خود سبك زندگی ای داشته باشد. اسلام همان سبك زندگی انسان را نیز مشخص كرده است. بنابراین، كسی نمی تواند سبك زندگی خود را بیرون از آموزه های اسلامی تعیین كند. تشیع به عنوان حقیقت اسلام در مقام عینیت، همه آموزه های نظری را به شكل آموزه های تجسمی عینیت بخشیده است. بنابراین تشیع را تفسیر تجسمی اسلام دانسته اند و بر همین اساس است كه برای هر موقعیت و هر شخص و هر زمان و مكانی، الگوهای عینی را معرفی نموده است.
از آن جایی كه پیامبر گرامی(ص) از چنان سطحی برخوردار بود كه توده های مردم به سادگی نمی توانستند همه آن چه هست را بشناسند و براساس آن عمل نمایند، جامعه نتوانست از آن حضرت به تمام و كمال الگوبرداری كند. هر چند كه از نظر قرآن، آن حضرت(ص) الگوی كامل و برتری برای همه انسان هاست؛ ولی سطوح گوناگون و متفاوت ادراكی و عملی انسان های مسلمان، اجازه بهره برداری از این الگوی كامل و برتر را نداد.
این جاست كه اهل بیت عصمت و طهارت(ع) و در رأس آنها امیرمومنان(ع) به عنوان تجسم عینی و نفس آن حضرت(ص)، از سوی خداوند معرفی می شوند تا در یك فرآیندی، همه آن چه پیامبر(ص) آورده عرضه شود.
بنابراین تشیع، به معنای تجسم عملی قرآن و وحی در زندگی افرادی است كه خود، شیعه تمام و كامل پیامبر(ص) بودند. این افراد به عنوان الگوهای كامل و اسوه های برتر، سبك زندگی اسلامی را به نمایش می گذارند؛ زیرا بسیاری از مردم، نیازمند الگوهای عینی و مشهودی هستند تا با نگاهی به گفتار و رفتار آنان، زندگی را بیاموزند و تجربه كنند.هر كسی كه می خواهد سبك اسلامی زندگی را بیاموزد می بایست به این الگوهای عینی توجه نماید و با پیروی از آنان خود را همانند ایشان كند.
به هر حال، آن چه را كه به عنوان تشیع می شناسیم همان سبك درست و كامل زندگی اسلامی است كه از طریق اسوه های برتر به ما آموخته شده است.
دوستداران و پیروان
تفاوت سطح ادراكی و عملی انسان ها، موجب می شود تا دسته بندی های چندی داشته باشیم. بطوری كه در حوزه اعتقادی با دسته بندی هایی چون مسلمان، مومن، مشرك، منافق و كافر مواجه هستیم و در حوزه عمل نیز با اشخاصی چون اهل تقوا، اهل احسان، صالحان، فاسقان، مجرمان و مانند آن روبه رو می شویم.
در آیات قرآنی به ما یاد داده شده كه شهادتین تنها موجب ورود شخص به دایره اسلام می شود (حجرات، آیه 14) و با اقرار زبانی و اذعان قلبی و رفتار عملی به دایره ایمان وارد می شویم؛ چنان كه از حضرت رضا(ع) نقل كرده اند كه فرمود: «ان الایمان هو التصدیق بالقلب و الاقرار باللسان و العمل بالاركان؛ ایمان، تصدق به قلب، اقرار با زبان و عمل با اركان است.» هم چنین آموخته ایم كه ایمان خود دارای مراتب بسیاری است. از این رو خداوند به مومنان فرمان می دهد كه ایمان خویش را افزایش دهند و به مراتب عالی تر آن دست یابند. (نساء، آیه 136)
از آیات ولایت از جمله آیه 3 سوره مائده می توان این معنا را استنباط كرد كه كمال و تمام دین و ایمان، به پذیرش ولایت اهل بیت(ع) است. بنابراین، اگر ولایت اهل بیت(ع) در اسلام مطرح نمی شد، اسلام دین ناقصی بود كه جزیی از آن بیان نشده است. پس هر كسی كه بخواهد به تمام ایمان دست یابد، باید ولایت اهل بیت(ع) را بپذیرد. از این رو در روایات شیعی، مومن واقعی تنها شیعیان اهل بیت(ع) معرفی شده اند.
البته ناگفته نماند كه مراد از شیعیان تنها شماری اندك از مردمانی هستند كه در دایره پذیرندگان ولایت اهل بیت(ع) قرار می گیرند؛ زیرا بسیاری از مسلمانان چه از اهل تسنن و چه كسانی كه نام تشیع دارند، در دایره محبان اهل بیت(ع) قرار دارند؛ زیرا بسیاری از مسلمانان، ولایت به معنای محبت اهل بیت(ع) را پذیرفته اند؛ ولی این را در همه ابعاد آن نپذیرفته اند.
اگر كسی واقعا ولایت اهل بیت (ع) را پذیرفته است، باید فراتر از محبت قلبی و اقرار زبانی، در مقام عمل نیز شیعه بودن خویش را نشان دهد؛ زیرا كلمه طیب ایمان را تنها، عمل صالح و اطاعت محض است كه بالا می برد و به تمام و كمال می رساند. از این رو در روایات بسیاری میان دوستداران و پیروان تمایز قائل شده و مسلمانان مومن را نیز به دو دسته محبان و شیعیان دسته بندی كرده اند.
شیعیان واقعی دارای ویژگی های خاصی هستند و به وسیله همان صفات و نشانه ها نیز شناخته می شوند. صرف داشتن محبت اهل بیت (ع) برای شیعه بودن كافی نیست؛ زیرا بسیارند كسانی كه ادعای محبت اهل بیت (ع) دارند، اما شیعه واقعی نیستند. برای شیعه واقعی بودن باید دقیقا با پیروی از ائمه اطهار (ع)، آنان را در گفتار، رفتار، عبادت و... الگو و سرمشق خود قرار دهیم و متمسك به سیره عملی آنان باشیم. بنابر این محبت اهل بیت (ع) غیر از شیعه واقعی بودن است و باید این دو مقوله را از یكدیگر تفكیك كرد.
آورده اند پس از این كه مسأله ولایت عهدی امام رضا (ع)، مطرح شد و آن حضرت به مرو تشریف فرما شدند، مردم دسته دسته برای عرض تبریك خدمت ایشان شرفیاب می شدند؛ زیرا در نظر مردم این پیش آمد پیروزی بزرگی برای اهل بیت (ع) به حساب می آمد.
مدتی پس از استقرار امام (ع) در مرو، دسته ای از شیعیان برای زیارت آن حضرت به محضر ایشان شرفیاب شدند. دربان و خدمت كار حضرت از آنان سؤال كرد: شما كیستید و چه می خواهید؟
گفتند: ما جمعی از شیعیان امام هستیم و تقاضای شرفیابی حضور امام را داریم.
دربان گفت: منتظر باشید تا من اجازه بگیرم، سپس خدمت حضرت آمد و عرض كرد: جمعی آمده اند و می گویند ما از شیعیان شما هستیم و می خواهیم شما را زیارت كنیم. حضرت اجازه نفرمودند.
دربان،پاسخ حضرت را به آنان گفت. آنان رفتند و روز دوم آمدند و همان درخواست را مطرح كردند. باز هم حضرت اجازه ملاقات به آنان ندادند. برای روز سوم آمدند و مجدداً همان تقاضا را تكرار كردند. این بار نیز حضرت اجازه نفرمودند. آنان بسیار متأثر شدند و فهمیدند تعمدی در كار است كه حضرت اجازه نمی فرمایند. بعضی از آنان با گریه و زاری از دربان خواستند تا از حضرت سؤال كند گناهشان چیست كه اجازه ملاقات نمی دهند. دربان مطلب را خدمت امام عرض كرد.
حضرت فرمودند: چه گناهی بالاتر از این كه آنان دروغ می گویند، آنان می گویند ما شیعه هستیم در حالی كه صفات شیعه در آنان نیست؛ شیعیان واقعی امثال سلمان و ابوذر هستند.
دربان برگشت و فرمایش حضرت را به آنان گفت. آنان گفتند: ما واقعاً شیعه هستیم و امام را دوست داریم، ما دروغ نمی گوییم. حضرت به دربان فرمودند: به آنان بگو شما از دوست داران و محبان ما هستید، اما از شیعیان ما نیستید. آنان گفتند: آری، ما اهل بیت (ع) را دوست داریم و از دوست داران امام (ع) هستیم. حضرت فرمودند: حالا راست گفتند، می توانند وارد شوند.
درتفسیر امام حسن عسكری(ع) داستانی درباره یكی از اصحاب امام(ع) آمده است كه متهم و بازداشت می شود. والی چون خواست او را تادیب كند، او خود را از شیعیان معرفی می كند. والی برای تفحص حال به نزد امام (ع) می آید ولی امام(ع) متهم را از شیعیان خود نمی شمارد. والی چون برای تادیب وی می رود، معجزاتی می بیند و به نزد امام بازمی گردد و می گوید از او معجزاتی دیده ام كه جز از پیامبران برنمی آید و امام تصحیح می كند كه جز از پیامبران و اوصیای ایشان برنمی آید. سپس امام(ع) بیان می كند كه متهم هرچند در ادعای شیعه بودن به گزاف رفته است ولی او از محبان و دوستداران ماست. آنگاه تفاوت میان شیعه و محب را این گونه بیان می كند: الفرق ان شیعتنا هم الذین یتبعون آثارنا، ویطیعونا فی جمیع او امرنا و نواهینا، فاولئك شیعتنا، فاما من خالفنا فی كثیر مما فرضه الله علیه فلیسوا من شیعتنا؛ شیعه ما كسانی هستند كه از آثار و گامهای ما پیروی می كنند و در همه اوامر و نواهی از ما اطاعت می كنند. اینان شیعیان ما هستند و اما كسانی كه با بسیاری از واجبات الهی مخالفت می ورزند، ایشان از شیعیان ما نیستند.(بحارالانوار، ج65، ص162 و نیز تفسیر امام حسن عسگری، ص 318)
امام رضا(ع) مدعیان تشیع را دربرخی از موارد خطرناك تر از دجال می شمارد، زیرا همواره دفاع بد، بدتر از دفاع نكردن است. كسانی كه با اعمال خویش شیعیان را بدنام می كنند و پیروان اهل بیت(ع) را متهم می سازند، از دشمنان ایشان بدتر می باشند. امام رضا(ع) درسخنی می فرماید: از جمله كسانی كه دم از محبت ما می زنند و مودت ما را با خود یدك می كشند، كسی است كه ادعای شیعه گری و تبعیت از ما دارد، اما فساد و ضرر او نسبت به شیعیان واقعی ما از ضرر «دجال» بیشتر است.
پرسیده شد: چرا این چنین است؟
فرمود: به سبب آن كه دشمنان و مخالفان ما و نیز پیروان آنها را دوست دارد و با دوستان و شیعیان واقعی ما كه حقایق را بیان می كنند دشمن است. پس به واسطه ظاهر فریبنده ایشان حق به باطل درآمیزد و امر ولایت ما برای هدایت جویان مشتبه گردد و مومن از منافق امتیاز پیدانكند. (وسایل الشیعه، ج16، باب17)
نشانه های برادری ایمانی در سخن امام رضا(ع)
شیعه واقعی، كسی است كه می كوشد تا براساس آموزه های اهل بیت(ع) كه همان سبك درست و راستین زندگی اسلامی است عمل كند. بنابراین، تلاش خویش را بر این مبذول می دارد كه همه زندگی خویش را مطابق آموزه های گفتاری و رفتاری اهل بیت(ع) انجام دهد و قول و فعل و تقریر امامان(ع) را به عنوان سنت و سیره زندگی می پذیرد و براساس آن عمل می كند.
در روایتی امام رضا(ع) روابط اجتماعی میان مومنان را این گونه ترسیم می كند كه باید طابق النعل بالنعل، همان گونه كه ایشان فرمودند، باید عمل شود. آن حضرت(ع) فرمودند: تزاوروا تحابوا و تصافحوا ولا تحاشموا؛ به دیدن یكدیگر روید تا یكدیگر را دوست داشته باشید و دست یكدیگر را بفشارید و به هم خشم نگیرید. (بحارالانوار، ج78، ص347)
اگر در جامعه ایمانی این گونه عمل شود، دیگر جایی برای ترس و خشونت و فقر و بدبختی نیست و همگان خوشبختی را در ظرف دنیا در حد مقدور درك می كنند. اما مشكل این است كه ارتباط میان برادران ایمانی و شیعیان این گونه نیست و ارتباطات میان شیعیان چنان سرد و خشونت آمیز و یا كم عاطفه است كه آدمی گاه از خود شرم می كند. این دوری از آموزه های وحیانی حتی بعضا از سوی جامعه عالمان اسلامی دیده می شود، چه رسد به توده های مردم كه الگوهای رفتاری خویش را بزرگان و رهبران دینی و اجتماعی خود قرار می دهند.
ایمان، مقتضی آن است كه روابط اجتماعی میان افراد جامعه ایمانی، از شكل عقلانی آن فراتر رفته و عواطف و احساسات را نیز به نمایش گذارد. این گونه است كه تحمل سختی ها و مصیبت های زندگی برای همگان آسان تر خواهد شد. اگر هركسی مشكل دیگری را مشكل خود بداند، می توان امیدوار بود كه آرامش و آسایش در سطحی فراگیرتر، خود را بر جامعه به نمایش گذارد. همدردی كه طبیعت انسانی است، می بایست در میان جامعه ایمانی به اوج خود نزدیك شود تا شخص مومن از بركات دنیوی و اخروی و نیز مادی و معنوی آن بهره مند گردد.
امام رضا(ع) فرمودند: من فرج عن مومن فرج الله عن قلبه یوم القیمه ؛ هركس اندوه و مشكلی را از مومنی برطرف نماید، خداوند در روز قیامت اندوه را از قلبش برطرف سازد. (اصول كافی، ج 3، ص 268)
هرچند كه یكی از آموزه های اسلامی تحمل مصیبت هاست، امام رضا(ع) از نشانه های كمال ایمان، صبر بر بلایا را مطرح می كند و می فرماید: لا یستكمل عبد حقیقه الایمان حتی تكون فیه خصال ثلاث: التفقه فی الدین و حسن التقدیر فی المعیشه ، والصبر علی الرزایا؛ هیچ بنده ای حقیقت ایمانش را كامل نمی كند مگر این كه در او سه خصلت باشد: دین شناسی، تدبر نیكو در زندگی، و شیكبایی در مصیبت ها و بلاها. (بحارالانوار، ج 87، ص 933، ج 1)
ولی باید توجه داشت كه همدردی و همدلی عملی میان افراد جامعه می تواند زمینه بهتری را برای دست یابی به كمالات بیشتر فراهم آورد و درد و رنج را كاهش داده و فرصت های برابر برای رشد و تعالی افراد جامعه فراهم آورد.
از نظر آموزه های رضوی، ایمان را تنها نباید در عبادت اشخاص و مانند آن جست، بلكه می بایست در رفتارهای همدلانه ایشان ردگیری كرد. به سخن دیگر، رفتار آدمی و خوی خوش اوست كه بیانگر سطح عالی شخصیت فردی و اجتماعی می باشد.
امام رضا(ع) فرمودند: لاتنظروا الی كثره صلاتهم و صومهم و كثره الحج و المعروف و طنطنتهم باللیل و لكن انظروا الی صدق الحدیث و أداء الأمانه ؛ به بسیاری نماز و روزه و زیادی حج و احسان و زمزمه شان در شب منگرید بلكه به راستی سخن و امانت داریشان بنگرید. (عیون اخبار الرضا 2، ص 15)
ضرورت راستی در گفتار و كردار
این راستی و صداقت را می توان در مطابقت قول و عمل جست وجو كرد.
اصولا انسان صادق و صدیق كسی است كه قول و فعل و سخن و رفتارش مطابق هم باشد و یك دیگر را تصدیق كنند. امانت داری نیز تنها به حوزه حفظ اشیا و چیزهایی كه به شخص سپرده می شود محدود نمی شود، بلكه امانت واقعی، حفظ عهد و پیمان با خداوند چون عهد ولایت و نیز حفظ ارزش ها و رازهای یكدیگر است. برادران ایمانی از آن جایی كه صدیق و دوست یكدیگر هستند، رازهای یكدیگر را به عنوان امین نگه می دارند و می كوشند تا شرایط به گونه ای فراهم آید كه حق امانت به درستی در همه حوزه ها حتی حوزه امانت ولایت ادا شود. این مسئله تنها زمانی ممكن است كه افراد جامعه در مشكلات یك دیگر، حضور داشته باشند و اجازه ندهند كه شرایط به گونه ای رقم بخورد كه شخص نتواند حق ایمان به ولایت را چنان كه بایسته و شایسته است ادا نماید.
ارتباط میان برادران ایمانی، ارتباطی روح افزا و ایمان زاست. از این رو مجالس مومنین باید سرشار از آموزه های علمی و عملی باشد و هر كسی كه به دیگری می نگرد از گفتار و رفتار و خلق و خوی او چیزی بیاموزد و كمال را در خود ایجاد نماید.
به فرموده امام رضا(ع) مجلس مومنان باید مجلس احیای دل ها باشد. آن حضرت(ع) فرمودند: من جلس مجلسا یحیی فیه امرنا، لم یمت قلبه یوم تموت القلوب؛ هر كه در مجلسی بنشیند كه در آن معارف ما ]اهل بیت[ زنده شود، قلب او در روزی كه قلبها می میرد، نخواهد مرد. (بحارالانوار، ج94، ص09)
بنابراین، هر كسی پس از حضور در مجالس ایمانی و برادران شیعی خود وقتی به محاسبه و ارزیابی می نشیند باید به این باور رسیده باشد كه بهره ای از كمالات برده است نه آن كه از این مجلس، زیانكار بیرون آمده و سرمایه هستی خود یعنی عمرش را به تباهی گذرانده و زیان از سرمایه وجود كرده است. اگر امام رضا(ع) فرمودند: من حاسب نفسه ربح و من غفل عنها خسر؛ آن كسی كه نفسش را محاسبه كند، سود برده و آن كسی كه از محاسبه نفس غافل بماند، زیان دیده است. (بحارالانوار، ج 78، ص 253، باب 62، ح9) به این معناست كه هر برنامه ای از جمله نشست و برخاست با برادران ایمانی می بایست سودآور باشد نه این كه زیانی به ایمانش وارد آورد.
هرچه ارتباط میان افراد قوی تر و نزدیك تر باشد، آثار آن نیز باید بهتر و برتر خود را نشان دهد. این رابطه در حوزه عمل خانوادگی بسیار احساسی تر، پاك تر و روشن تر و لطیف تر از افراد مومن ظاهر می شود؛ زیرا امام رضا(ع) فرمودند: احسن الناس ایمانا احسنهم خلقا و الطفهم باهله، و انا الطفكم باهلی؛ نیكوترین مردم از نظر ایمان، خوش خلق ترین و با لطفترین آنها نسبت به خانواده خویش است. (من با لطف ترین شما به خانواده ام هستم). (عیون اخبار الرضا2، 83)
این گونه رفتارهاست كه اهل بیت و مكتب و سبك زندگی ایشان را زنده می كند و ما را در میان شیعیان یا دست كم محبان و دوستداران ایشان جا می دهد. امام رضا(ع) زنده نگه داشتن امر اهل بیت(ع) را به علم و عمل به آموزه های اهل بیت(ع) معرفی كرده و می فرماید: «رحم الله عبدا احیی امرنا، قیل: كیف یحیی امركم؟ و قال (علیه السلام): یتعلم علومنا و یعلمها الناس»؛ حضرت رضا(ع) فرمودند: «رحمت خدا بر كسی باید كه امر ما را زنده نماید، سوال شد: چگونه؟ حضرت پاسخ داد: علوم ما را فرا گیرد و به دیگران بیاموزد.» (بحارالانوار: ج 2، ص 03، ح31)
باشد با شناخت آموزه هایی كه از راه اهل بیت(ع) به دست ما رسیده و الگوبرداری از سبك زندگی ایشان، خود را در گروه محبان و در نهایت شیعیان قرار دهیم و از بركات آن در دنیا و آخرت بهره مند شویم.


برگرفته از روزنامه کیهان ، سه شنبه 27 مهر 1389- شماره 19767

نوشته:حمید غلامرضایی


[ دوشنبه بیست و ششم مهرماه سال 1389 ] [ 18:40 ] [ جرعه نور ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

درود خدا ر روان پاک رهبر کبیر انقلاب اسلام حضرت امام خمینی ره و سلام برارواح مطهر شهدای اسلام علی الخصوص شهدای هشت سال دفاع مقدس


امسال براى اینكه ما بتوانیم آنچه را كه در این دعاى شریف به ما تعلیم داده شده است و وظیفه‌ ماست، انجام بدهیم، براى اینكه بتوانیم بر طبق اقتضائات كشور و ظرفیت هاى كشور حركت كنیم، احتیاج داریم به اینكه همت خودمان را چند برابر كنیم؛ كار را متراكم‌تر و پرتلاش‌تر كنیم. من امسال را به عنوان سال «همت مضاعف و كار مضاعف» نامگذارى می‌كنم. >> مقام معظم رهبری

فرمود ولی همت خود افزون کن
با کار مضاعف به ره حق خو کن
خواهی که سفید روی شوی نزد خدا
با کوشش خود مکر عدو خنثی کن

ما پیام عید رهبر را چو مصحف میکنیم
مثل دستورالعمل همواره مصرف میکنیم
کوری چشم دشمنان اسلام و قرآن
چشم آقا کار و همت را مضاعف میکنیم

---------------------------------
جرعه نور سعی داشته سایت های مناسب را معرفی نماید.«پیوند به سایت ها به مفهوم تایید محتوای این سایت ها توسط جرعه نور نمی باشد».

آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :

page rank google پیج رانك گوگل این وب

ارتباط با مدیر وبلاگ

با کلیک روی بالن فوق شما میتونید بطور مستقیم با مدیر وبلاگ چت کنید اگر آنلاین بوده باشد
************** ************** *

**************** ****************************